Ξεκίνησε να γράφει όταν ήταν οχτώ χρονών. Την ίδια χρονιά αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει σκηνοθέτης. Και τελικά το έκανε. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηµατογράφου και τηλεόρασης στην σχολή Σταυράκου.

Μετά από µερικές µικρού µήκους ταινίες και αρκετά σενάρια που κάποτε σχεδιάζει να κάνει ταινίες, κατάφερε να αποφοιτήσει και ετοιµάζεται να κάνει και την πτυχιακή της για να το επισηµοποιήσει. Τα τελευταία 2 χρόνια είναι υπεύθυνη στο συντονισµό των Σεµιναρίων Υποκριτικής της Βάσιας Βασιλείου, και βοηθός σκηνοθέτη στις παρουσιάσεις αυτών.

Όταν δεν γράφει, βλέπει ταινίες. Πολλές ταινίες. Έχει µια ιδιαίτερη αγάπη σε παλιές χολλυγουντιανές ταινίες, και ταινίες του βωβού κινηµατογράφου, αγαπάει ιδιαίτερα Τσάρλι Τσάπλιν και Ταραντίνο, αλλά ακόµα δεν είναι σίγουρη πως τα έχει συνδιάσει έτσι.

Όταν πάλι δεν βλέπει ταινίες, της αρέσει το διάβασµα, διαβάζει τα πάντα αλλά λατρεύει την ιστορία, την µυθολογία, και τα κόµικς µε υπερήρωες.

Η Ellie Sass γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σε ηλικία 13 ετών μετακόμισε στο Μονακό (MonteCarlo, Monaco) με την οικογένεια της. Μετά την αποφοίτηση της (Baccalauréat) επέστρεψε στην Αθήνα και σπούδασε Γαλλική Φιλολογία (Sorbonne IV, Paris, France) δια αλληλογραφίας στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Στην πορεία δούλεψε ως Καθηγήτρια Γαλλικών για πολλά χρόνια και μέχρι σήμερα απολαμβάνει να ασκεί αυτό το επάγγελμα κυρίως υπό την μορφή ιδιαίτερων μαθημάτων. 

Παράλληλα η Τέχνη την ενδιέφερε πάντα σε πολλές της μορφές. Πέραν της Γαλλικής Φιλολογίας σπούδασε Θέατρο, Εικαστικές Τέχνες και Φωτογραφία. Για εκείνη, η Τέχνη είναι μία αυθεντική έκφραση της Ψυχής και θα παραμείνει για πάντα “Ερασιτέχνης” στην καρδιά της καθ’ ότι “Ερωτευμένη” με το αντικείμενο της Τέχνης της.

Σήμερα δουλεύει κυρίως ως Φωτογράφος στο προσωπικό της στούντιο, αλλά και σε εξωτερικούς χώρους καθώς και στο θέατρο. Ως εικαστικός είναι κατά κανόνα ανθρωποκεντρική. Στις φωτογραφικές της συνεδρίες πορτρέτα, δραματικά concepts, αυτοέκφραση και δραματοθεραπεία συνδυάζονται με έναν τρόπο ιδιαίτερο, ώστε το αποτέλεσμα της φωτογράφισης να είναι πάνω απ’ όλα εκφραστικό, εικαστικό αλλά και θεραπευτικό.

Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στην θεατρική παράσταση “Ιεροτελεστίες της Ζούγκλας” σε σκηνοθεσία της Βάσιας Βασιλείου (Αθήνα 2005-2006).

Στην πορεία πήρε μέρος σε δύο ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα : To 2010 ως Εικαστικός (Εικαστικό Έργο με διάφορα υλικά “Η Σκοτεινή Πλευρά”) και το 2014 ως Φωτογράφος (5 Φωτογραφικά Έργα “Η Σκοτεινή και η Φωτεινή Πλευρά” ).

Την ενδιαφέρει επίσης να συνδυάζει διαφορετικά είδη τέχνης. Video Arts και Εικαστικά Δρώμενα  είναι τα τελευταία της επιχειρήματα.

Επιπλέον πιστεύει ότι η Τέχνη και η Πνευματικότητα είναι αλληλένδετες – εφόσον η Τέχνη είναι το αποτέλεσμα της έμπνευσης, και η έμπνευση στην ουσία έχει την βάση της στην Πνευματικότητα. Η πίστη της (στον Ιησού Χριστό) της δίνει το κίνητρο να δημιουργεί καλλιτεχνικά και να την βοηθάει να “εκπληρώσει” κατά κάποιον τρόπο τον σκοπό της ζωής της.

www.elliesass.com

 

Ο Φίλιππος Περιστέρης γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από την Κέρκυρα. Είναι Διδάκτωρ φιλοσοφίας του Ε.Μ.Π. (Σ.Ε.Μ.Φ.Ε., τομέας Ανθρωπιστικών, Κοινωνικών Επιστημών και Δικαίου), μεταπτυχιακός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Σχολή Αρχιτεκτόνων) και πτυχιούχος της σχολής “Ανθρωπιστικών Σπουδών” του Ε.Α.Π. Επίσης είναι διπλωματούχος κλασικής σύνθεσης και πτυχιούχος ανώτερων θεωρητικών μετά τις σπουδές πιάνου και ακορντεόν καθώς επίσης και Σύνθεσης για το θέατρο και τον κινηματογράφο (“Ωδείο Φίλιππος Νάκας”, “Εθνικό Ωδείο”, “Απολλώνιο Ωδείο” και “South Eastern College”).

Έχει τιμηθεί με τα βραβεία: Βραβείο καλύτερης μουσικής για το θέατρο (Φεστιβάλ Διστόμου, 2019), Βραβείο μουσικής για το θέατρο (Unesco, 2015), 4 πρώτα Πανελλήνια βραβεία στους διαγωνισμούς “Makemusic Contest” και “1ο Πανελλαδικό Διαγωνισμό Μουσικής Δημιουργίας – Music Powered by Technology” και με τιμητική διάκριση από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών για μελοποιήσεις ποίησης. Έχει γράψει συμφωνική μουσική για μικρά και μεγάλα ορχηστρικά σύνολα καθώς και μουσική δωματίου. Έχει συνθέσει μουσική για περίπου 65 θεατρικές παραστάσεις (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Εθνικό Θέατρο, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., ελεύθερα θέατρα, Τρίτο Πρόγραμμα), 20 ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκυμαντέρ, μουσική για εικαστικές εκθέσεις και ποιητικές συλλογές ενώ έχει στο ενεργητικό του πάνω από 140 κυκλοφορημένα τραγούδια.

Τo 2017-18 δίδαξε το μάθημα της Φιλοσοφίας της μουσικής στο μεταπτυχιακό του Ι.Φ.Ε.Τ (Μ.Ι.Θ.Ε). Επίσης διδάσκει ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση, καθώς και σύνθεση για μουσική στο θέατρο και τον κινηματογράφο, έχει δώσει σειρές διαλέξεων και επικουρικής διδασκαλία στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Ε.Κ.Π.Α. (Τμήμα μουσικών σπουδών και τμήμα θεατρολογίας), κ.ά. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικές και διεθνείς επιστημονικές εκδόσεις ενώ έχει στο ενεργητικό του και δύο βιβλία με τίτλο: “Το μαύρο αλφαβητάρι της μουσικής”, 2016, εκδ. “Κουίντα” και “Λόγια σε αχνό πορτοκαλί”, 2017, εκδ. Δρόμων, ενώ επίκειται μια ακόμη σειρά εκδόσεων σχετικά με τη μουσική στο θέατρο και τον κινηματογράφο και τη φιλοσοφία της μουσικής 

 

Mail philper_2000@yahoo.com

Web address: www.peristeris.com.ar

Facebook: https://www.facebook.com/philippos.peristeris

Γεννήθηκε το 1989, γιατί “ναι, ακόμα γεννιόντουσαν παιδιά τότε” και από μικρή ηλικία οι
γονείς του τον βάλανε σε μια θεατρική ομάδα για να περνάει τον ελεύθερό του χρόνο. Ανήξεροι
όμως σε τι κίνδυνο τον εκθέτανε, θα κολλούσε έναν ιό που λέγεται “καλλιτέχνης” και δε θα
έβρισκε γιατρειά.
Στο δρόμο του αρχικά βρέθηκε η Άννα Βουτσίνου. Εκείνη τον σκηνοθέτησε στα πρώτα του
βήματα στο θέατρο. Πρώτη του απόπειρα ήταν η “Λυσιστράτη” στο ρόλο του κορυφαίου των
αντρών και ακολούθησαν υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της ίδιας το “Αγάπης Αγώνας Άγονος”, το
“Νεκροταφείο των αυτοκινήτων” και ο “Μάγος του Οζ”. Στη συνέχεια η Χριστίνα Στόγια τον
σκηνοθέτησε στον “Κουνενέ” και κάπου εκεί ενηλικιώθηκε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Φεύγει
από την πόλη του, το Βόλο, και θα έβγαζε φτερά στην πλάτη για “άλλη γη για άλλα μέρη”.
Στην Αθήνα ξεκινά συνεργασία με τον, έως και σήμερα, καλό του φίλο Βαγγέλη
Δουκουτσέλη στη “Δολοφονία του Ραμόν Μαρτίνεζ”, στα “Εγκαίνια Στοπ” και “Faux Dario” σε
κείμενο και σκηνοθεσία του ιδίου. Τα υπόλοιπα “θύματά” του ήταν ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος
στο “Σαν επιθεώρηση κάθε Κυριακή”, ο Κώστας Ζέκος στις “Λευκές Σελίδες”, ο Γιάννης Λιούμπης
στην “Πεντάμορφη και το τέρας”, ο Χάρης Ρώμας στο “Μάγο του Οζ” και η Σοφία Βόσσου στο
“The show must go on”.
Το 2013 η Βάσια Βασιλείου είδε μια θεατρική του παράσταση και από τότε έμελε να
γίνουμε ο σημαντικότερος συνεργάτης του ενός για τον άλλον έως σήμερα. Θα τη συμβουλευτεί
για κάθε του κίνηση και εκείνη θα τον στηρίξει ακόμα και αν δεν εγκρίνει το βήμα που σκοπεύει να
κάνει. Μάθανε να διαχωρίζουν τη δουλειά από τη φιλία και να αποδέχονται ο ένας τον άλλον
ακριβώς όπως είναι. Τέλος, η σατανική σύμπτωση του να συγχρονίζεται η σκέψη τους μόνο και
μόνο με τα μάτια τούς έβγαλε πολλές φορές από δύσκολες καταστάσεις αλλά τους έχει κάνει και να
γελάσουνε πολύ. Τον περασμένο χειμώνα 2019-2020 ήταν η σεζόν που επιτέλους συναντηθήκανε
και επί σκηνής σε μια ακόμα δική της δημιουργία “Θα γίνει του Αριστοφάνη”. Και έπεται
συνέχεια…
Τέλος, έγραφε και σκηνοθέτησε, και ο ίδιος, το “Παρά Τρίχα”, τη “Γυμνή αλήθεια”, το
“Τολμώ”, τις “Γυναίκες στα πρόθυρα οικονομικής κρίσης” και το “Σαν ψέμα”.